Wywłaszczeni w eseju o chlebie powszednim. W kraju takim jak Brasil, gdzie nierówności społeczne są tak przepaściste, pilnie potrzebuję mówić w kinie o klasie, do której należę — klasie żyjącej z pracy. A obok tego o stosunkach pracy, przetrwaniu, bezrobociu, życiu coraz bardziej zubożałym, małych ludowych powstaniach i starciach z nienaturalnym porządkiem rzeczy. W „Bread and People” zajmujemy się ruinami. W walce starego z nowym mierzymy się przede wszystkim z ruiną idei postępu oraz z pozostałościami krytycznej sztuki antykapitalistycznej współcześnie. Pogłębiliśmy nasze poszukiwania kina epickiego, historycznego i dialektycznego, wykorzystując same materiały inspiracji.