Spying jest po części filmem-dziennikiem, po części filmem strukturalnym i po części filmem konceptualnym. Twórca „podgląda” sąsiadów, przechodniów i robotników dniówkowych — każdego, kogo widać z miejsca, w którym stoi jego kamera, gdy spogląda na panoramę San Francisco. Film jest subiektywnym portretem dzielnicy: codziennych zajęć jej mieszkańców, ich nieświadomych gestów świadczących o domowym życiu oraz intymnym spojrzeniem na prywatne chwile nieznajomych, którzy nie zdają sobie sprawy, że kamera Joe’ego ich podgląda.