W latach 70. „festiwale” cieszyły się w Brazylii ogromną popularnością, ponieważ nagrywano je przed publicznością w studiu i zwykle obejmowały kilka rund eliminacyjnych. Stały się również trampoliną do kariery dla wielu wielkich gwiazd, takich jak Chico Buarque, Caetano Veloso, Roberto Carlos i Gilberto Gil. Występ w takim programie nie należał jednak do łatwych: publiczność potrafiła być równie gwałtowna w potępianiu artysty, co w wyrażaniu uznania dla niego. Obszerne materiały archiwalne (w tym występy i wywiady zza kulis) z burzliwego finałowego wieczoru Festival of Brazilian Popular Music 1967 ukazują fascynujący obraz nie tylko przemiany brazylijskiej muzyki w prawdziwą muzykę „festiwalową”, lecz także społeczeństwa zaczynającego buntować się przeciw jarzmu rządów wojskowych.