„Mam wrażenie, że niektóre nieme utwory można postrzegać jako muzykę wizualną. Może brzmi to trochę pretensjonalnie, ale takie dzieła jak ISOLATION są czymś w tym rodzaju. Za każdym razem, gdy oglądam ten film, mam ochotę zmontować go na nowo, dla zabawy. Przypomina jazzową improwizację i przy kolejnym wykonaniu mógłby wyglądać inaczej – rytmy, pauzy, być może dłuższe fragmenty i zmiany tonacji wizualnej, temat i wariacje, repryzy – można by tu zastosować wszelkiego rodzaju terminy muzyczne. Nie ma tu właściwego rozwoju narracji. Film sugeruje, że chłopiec w łodzi wiosłowej dostrzega przebłyski otaczającego go świata. Chłopiec, którego widzicie, to nasz syn, Darmon, a ja dawno temu też byłem podobnym chłopcem”. –Abbott Meader