Na początku lat 60. tysiące Portugalczyków docierało do Francji nielegalnymi szlakami. Uciekali przed nędzą, wojną i represjami. Zdani na łaskę pozbawionych skrupułów przemytników, musieli przemierzać Półwysep Iberyjski, tropieni przez portugalską i hiszpańską policję. Dla wielu podróż do Francji kończyła się katastrofą. Jako dziecko mieszkające w dzielnicy nędzy autor pamięta, że słyszał o tych strasznych odysejach. Trzydzieści lat później wyrusza na poszukiwanie opowieści z dzieciństwa i próbuje zrozumieć, co zapoczątkowało tę bezprecedensową emigrację, nazwaną „plebiscytem pieszo” przeciwko Salazarowi. Łącząc wspomnienia z dzieciństwa z historycznym śledztwem, szuka obrazów tego exodusu — największego w powojennej Europie.