Najwa, Nawal i Siham, trzy palestyńskie wdowy, mieszkają z jedenaściorgiem dzieci w domu przy ulicy Shuhada w Hebronie. Ich dom leży na granicy; fasada znajduje się pod izraelską okupacją, a tylną częścią kontroluje Autonomia Palestyńska. Przy wejściu do domu znajduje się posterunek wojskowy; na dachu izraelska armia umieściła punkt obserwacyjny nad palestyńskim Hebronem. Te trzy kobiety, uwięzione pośrodku i nieustannie otoczone przez izraelskich żołnierzy, wiodą trudne życie w perwersyjnej sytuacji: okupacja staje się rutyną, absurd — czymś oczywistym. To opowieść o okupacji, która rozciąga się na schody i dach domu, gdzie styka się z biedą, samotnością, bólem, ale także z drobnymi radościami codziennego życia. To więzienie wewnętrzne, a zewnętrznym jest trwająca okupacja.