W 1955 roku, rok po powstaniu Frontu Wyzwolenia Narodowego (FLN), Mahmoud został wydalony z Algierii przez władze kolonialne, które obawiały się jego rewolucyjnych przemówień. W wieku 27 lat przybył do algierskich slumsów w Nanterre. Po przesłuchaniu przez aktywistów FLN, z którymi nie zgadzał się Algierijski Ruch Narodowy (MNA), chcący uznać ich roszczenia, został przyjęty jako miejscowy fryzjer i szewc. Później został kierowcą podczas wypraw przeciwko MNA. Podejmując się coraz niebezpieczniejszych misji, trafił do więzienia, gdzie francuska policja ponownie go przesłuchiwała i poddawała szczególnemu traktowaniu, które ostatecznie podkopało jego poczytalność. Pewnego dnia przestał rozpoznawać towarzyszy, a gdy wśród bojowników FLN wybuchła radość na wieść o podpisaniu układów z Evian, Mahmoud pozostał sam, zastygły w geście odmowy, zamurowany w swoim szaleństwie. Algieria właśnie zdobyła niepodległość.