Z pozoru bez żadnego powodu „mężczyzna” postanawia zamieszkać wyłącznie w łazience swojego mieszkania (w ubraniu). Być może pragnie odosobnienia, które mógłby tam znaleźć. Gdy jego samotność burzy gromada przyjaciół, kilku malarzy pokojowych wynajętych przez jego dziewczynę oraz jego rodzina, nasz filozoficzny bohater udaje się do nijakiego pokoju hotelowego w Wenecji, gdzie spędza czas, grając w rzutki w swoim pokoju. Kiedy odwiedza go tam dziewczyna, reaguje na tę przerwę w swoich rozmyślaniach, używając przez chwilę jej czoła jako tarczy do rzutek. Ostatecznie wraca do swojego paryskiego mieszkania i godzi się ze swoją ranną dziewczyną.