Reżyser odwiedza plac budowy elektrowni wodnej i wygłasza pełną patosu przemowę o nadchodzącej chwale związanej z jej otwarciem. Jego przesadna gestykulacja szybko staje się żartem wśród robotników, którzy przekazują sobie plotkę, że podczas przemowy mógł upuścić diamentowy pierścionek, w co reżyser ironicznie — i całym sercem — wierzy.