Film opowiada o wielkim poecie urdu, Mohammad Iqbal. Wspomina go jego syn, Justice Javed Iqbal, który mówi: „Obchody stulecia AllamaIqbal, mojego ojca, w Indiach i Pakistanie pokazują, że jego pamięć wciąż jest żywa w obu tych krajach”. Tarana-E-Hind Iqbala, czyli Pieśń Indii, stała się pieśnią bojową wolności. Poeta śpiewał: „Religia nie uczy nas nienawidzić się nawzajem. Wszyscy jesteśmy Hindusami, a naszą ojczyzną jest ten nasz Hindustan”. Gandhiji napisał w jednym ze swoich listów w języku urdu: „Śpiewałem tę pieśń Iqbala setki razy w więzieniu”. Iqbal był poetą rewolucji, który w ciągu swojego życia napisał niezliczone pełne żaru wiersze; jego życie zakończyło się 21 kwietnia 1938 roku, gdy słońce jego chwały znajdowało się w zenicie.