Carlos zmaga się z potężnym niepokojem. Jednocześnie jego analityk jest opętany myślą, że powinien usunąć Carlosa, by ocalić swoją wyspę. Wyspa jest z definicji niespokojnym terytorium. Skrawek lądu oddzielony od lądu stałego albo terytorium wyłaniające się z centrum świata — ta wizja szokuje. Powrót do morza jest widmem nawiedzającym wszystkie wyspy. W tej pełnej napięcia relacji między morzem a wyspą przeciwstawiają się sobie cywilizacja i zniszczenie, forma i bezład, kultura i chaos, połączone w pełnym miłości i eschatologicznym hołdzie dla Carlosa Reichenbacha, Lucio Fulciego i Andrzeja Żuławskiego.