Kot Schrödingera może nie mieć z tym nic wspólnego. Nie ma znaczenia, czy kot w pudełku jest żywy, martwy czy nieumarły. To paradoks. A jednak film o portugalskim zespole rockowym może zaczynać się od wprowadzenia do fizyki kwantowej, gdy niektóre z tych podstawowych pojęć stają się punktem wyjścia procesu twórczego. Reżyser Ricardo Oliveira uwiecznił marzenia na jawie o nagrywaniu trzeciego albumu z autorskimi utworami Capitão Fausto: Capitão Fausto Têm os Dias Contados. A kiedy w jednej z piosenek — „Corazón” — w pewnym momencie słychać: „… Pontas soltas. Isso é comigo. E por isso queres também ser assim. Pontas soltas. Isso é comigo. Para estragar um disco tenho-me a mim…”, jasne staje się, że zespół Tomása Wallensteina, Manuela Palhy, Francisca Ferreiry, Domingosa Coimbry i Salvadora Seabry osiągnął pełnoletność i związał wszystkie luźne końce. To coś więcej niż dziennik — to doświadczenie.