Carlotta nie potrafi rozpoznawać twarzy, nawet własnej. Dla niej ludzkie twarze nie są ostoją zaufania, lecz źródłem strachu i dezorientacji. Należy do 1% ludzi, u których część mózgu odpowiedzialna za rozpoznawanie twarzy nie działa prawidłowo. W filmie LOST IN FACE neurobiolog Valentin Riedl przemierza wszechświat Carlotty, pełen antropomorficznych zwierząt, świadomych snów i wyboistych fałszywych tropów. Odkrywa jej urocze, osobliwe sposoby, dzięki którym może dołączyć do rzeszy ludzi podporządkowanych konformizmowi, aż pewnego dnia Carlotta postanawia zbudować statek i opuścić innych ludzi. Niekończące się poszukiwanie odpowiedzi prowadzi ją ku sztuce, a tym samym otwiera drogę do własnej twarzy i powrotu do człowieczeństwa.