Reżyser Lauri Nurkse mówi, że Veijarit to film o „arjensietokyvyttömyys” (= niezdolności do znoszenia codzienności) i o kompleksie Piotrusia Pana. Główny aktor Mikko Leppilampi twierdzi, że opowiada o „kolkyttoistavuotiaat” (= trzydziestolatkach zachowujących się jak nastolatki). Bezpośrednim punktem odniesienia jest commedia all'italiana z lat 50. i 60., czarna komedia, która często obnaża infantylny etap rozwoju włoskich mężczyzn. Saku i Ässä to antybohaterowie, ale nie sposób nie dostrzec człowieczeństwa kryjącego się za ich płytkim i szalonym zachowaniem. Veijarit to satyra i parodia powierzchownego stylu życia, ale w bohaterach jest żywotność, która — jak czujemy — może doprowadzić ich do bardziej sensownego etapu egzystencji po przedłużonej młodości pełnej wrzawy i furii. W obrazach latania obecny jest motyw transcendencji: czy balony mnie uniosą, czy pękną?