Bubu jest poetą, który dwanaście razy trafiał do państwowych zakładów dla obłąkanych. Kwestionuje sens szpitali-więzień — hybrydowych instytucji skazujących obłąkanych na dożywotnie uwięzienie. Wiersz „The House of the Dead” powstał podczas realizacji dokumentu i ujawnia zapomniane zgony, do których dochodzi w tych sądowych zakładach psychiatrycznych. To trzy historie opowiedziane w trzech aktach śmierci. Jaime, Antonio i Almerindo to anonimowi mężczyźni, uznani za zagrożenie dla społeczeństwa, których karą jest tragedia samobójstwa, niekończący się cykl pobytów w zakładzie lub dożywotnie uwięzienie w domu umarłych. Bubu jest narratorem własnego życia, a także własnego przeznaczenia — śmierci w zakładzie.