Na wyspie Reunion zielone kazuaryny smaga pasat. Przemykamy nad czarną, piaszczystą ziemią, aż docieramy do jej serca i trafiamy na scenę, „ron”, gdzie poeci kolejno wychodzą, by wygłaszać swoje „fonnkers” i podtrzymywać język kreolski. Ich ciała wibrują, stopy uderzają w bazaltową ziemię, przywołując sekretną opowieść. W ten sposób poemat staje się rytuałem poszukiwania tożsamości. Dziś wieczorem jest kabar: „Ôté fonnkézer. Rant dann ron, detak la lang, demay lo kèr!” (O, Poeto. Wejdź na scenę, uwolnij język, rozplącz serce!) Od czterdziestu lat teksty tych poematów nawołują nas do oporu. Czy ich zdyszane dusze szepczą nam do ucha o możliwości przetrwania?