Ivo i Tomás, dwaj dobrowolni włóczędzy, którzy karmią dusze wędrówką i potężnymi wiatrami. Od czasu do czasu zatrzymują się, wynajmują swoją siłę do pracy, by zarobić tyle, ile potrzeba, zaopatrzyć się w prowiant i ruszyć dalej. Pewnego razu, gdy słońce stoi wysoko, a żar leje się z nieba, pustynia, przez którą wędrują, zdaje się nie mieć końca. Kończy im się woda… pod koniec dnia, pozbawieni resztek sił, osuwają się przy wyschniętym krzewie. Ivo wpatruje się w wschodzący księżyc, jakby się żegnał, i szepcze wersy wiersza adwokata, którego wcześniej spotkali. Wtedy dostrzega w oddali światło. Ruszają w stronę tego domu…