Dwaj główni bohaterowie – architekt i więzień, żyjący odpowiednio w równoległych rzeczywistościach współczesności i niejednoznacznej, odległej przeszłości – przywołują wyobrażenia i doświadczenia uwięzienia. W dialogu prowadzonym ponad przestrzenią i czasem rozważają relacje między ludźmi, światem i wolnością. Rozmawiają o widzialnym i niewidzialnym uwięzieniu, egzystencjalizmie jako sposobie na odkupienie siebie, a zarazem kwestionują relację człowieka z otaczającą go przestrzenią. Próba pojednania ze światem i ludzką naturą.