Film rozpoczyna się wizualizacją Sonaty fortepianowej nr 32 c-moll op. 111 Beethovena, a Wyborny niemal przegapia pierwszą część. Tak, „dzikie i nagie płomienie” (Kaiser) tego burzliwego ostatniego utworu Beethovena niemal go rozrywają. Ten, który podczas wybuchu agresywnego Allegra (gdy sonata zaczęła rozwijać się poprzez celowo „fałszywe” wejście w rytmie dawnej uwertury francuskiej) daje się pochłonąć każdej pauzie i każdemu szczytowemu momentowi; ten, który za wszelką cenę chce opracować te dialektyczne bieguny napięcia w najdrobniejszych gradacjach agogicznych, kształtować kontrasty tempa w sposób kanciasty — zostanie rozerwany. Wyborny ucieka z otchłani; Beethoven w nagłej potrzebie zrobiłby to samo, improwizując na własną rękę. Wielu widzów prawdopodobnie nie zauważyło dramatu. Inni go dostrzegli, byli wstrząśnięci, zebrali się w sobie, nabrali oddechu — a potem zostali oszołomieni genialnym rozwiązaniem.