Spektakl wystawiano na poddaszu przy Lafayette Street, naprzeciwko Public Theatre, a jego głównym scenariuszem była ekranizacja powieści Kyle’a Onstotta z 1957 roku, „Mandingo”. Widzowie siedzieli na poduszkach na podłodze i musieli zadzierać głowy, żeby widzieć, co się dzieje. Pojawia się Moishe Pipik (niesamowity Tony Torn), żydowski bohater o długim nosie, ubrany w kraciasty garnitur drobnego cwaniaczka. Kiedy sika do doniczki z ziemią, wyrasta z niej drzewko pieniędzy. Moishe przyjaźni się z Blasterem, czarnym nastoletnim narkomanem i handlarzem narkotyków. Są uchodźcami, w pewnym sensie — rasistowskimi i antysemickimi parodiami utożsamiania się żydowskich liberałów z czarnoskórością. Czasem spędzają czas tak, jakby byli w talk-show, a ich pogawędki przeplatają się z całym tym bałaganem z „Mandingo”; czarny fallus Mandingo majaczy w umysłach białych ludzi, którzy zbudowali swoje wyobrażenie o Południu sprzed wojny secesyjnej na czarnych plecach.