W północno-wschodniej Anglii istnieje dziwny, mocno zakorzeniony lokalnie gatunek, o którym najprawdopodobniej nigdy nie słyszałeś. Nazywa się Makina. Powstał pod koniec lat dziewięćdziesiątych, łącząc europejskie odmiany hard dance, i stał się instrumentalnym podkładem dla pokolenia MC, którzy opowiadali przy nim o intymnych szczegółach swojego życia, jednocześnie rozgrzewając tłumy w rytmie 180 uderzeń na minutę. To brzmienie buduje wspólnotę i pozwala wypędzać demony. Brzmienie, które akceptuje odmienność i daje ujście wrażliwości. To brzmienie straty, niedostatku i radości. To tradycja, tożsamość, pieśń ludowa; to brzmienie północno-wschodniej Anglii.