W tej satyrycznej wizji historii amerykańskiej interwencji na Filipinach po wojnie amerykańsko-hiszpańskiej niemy format filmowy, któremu towarzyszy żywa muzyka ragtime’owa na pianinie, połączono z dramatycznie powściągliwą narracją oraz fragmentami ówczesnych „kronik filmowych”, by ukazać naturę amerykańskiego stosunku do mieszkańców krajów Trzeciego Świata oraz istotne podobieństwa do współczesnej amerykańskiej polityki zagranicznej.