Sceny z życia codziennego, epizody nakręcone podczas podróży zagranicznych: od Nowego Jorku (1986) po Azję przez Bliski Wschód (Egipt, Damaszek i Palmyra w Syrii, w latach 90. i 2000.). Do tych fragmentów filmu osobistego dołączają obrazy zaczerpnięte z cyfrowego ruchu: wojny na Bliskim Wschodzie, Arabska Wiosna czy japońska ikona popkultury, modelka, aktorka i piosenkarka Rie Miyazawa. Ruchome portrety młodych kobiet filmowanych przez Ange Leccia nawiedzają jego filmy nasycone obrazami przemocy świata. Podwójny punkt ogniskowania — sentymentalny i obiektywny, podwójna nagląca potrzeba — pragnienia i grozy. Girls, Ghosts and War rozgrywa się na dwóch scenach, dwóch planach: młode kobiety w tle rozmywa podwójna ekspozycja obrazów konfliktów. Konflikty malarskie, tu i ówdzie zlewające się w tym widmowym wirze. Jak gdyby pamięć afektywna była nieustannie pochłaniana przez zgiełk historii.