Hotel Tubu (2002) stanowi dobre wprowadzenie do kina braci Buharov. Jako stosunkowo wczesne dzieło, jego slapstickowa igraszka i estetyka improwizowanego balu przebierańców mogą początkowo sugerować celowe ćwiczenie z absurdu dla samego absurdu. Łagodzi to jednak pewien melancholijny liryzm, który łączy się z nawiedzającą nieuchwytnością towarzyszącą pierwszemu seansowi wielu filmów Buharovów — niepokojem przypominającym próbę odtworzenia snu, który jawi się jedynie we fragmentach. Wynika to w dużej mierze z próby przetworzenia złożonych warstw wrażeń, jakie film oferuje w bardzo skondensowanym czasie trwania. Ukazuje on zmagania trzech „pracowników kosmosu” — istot, których zadaniem jest oczekiwanie, aż idee zbyt wielkie, by mogły zostać pojęte przez ludzkie umysły, zostaną przekazane z wszechświata.