Sztuka na jedną aktorkę, napisana przez Samuela Becketta na prośbę Daniela Labeille’a. Utwór wyprodukował Labeille w imieniu Programs in the Arts Uniwersytetu Stanowego Nowego Jorku na festiwal i sympozjum upamiętniające 75. urodziny Becketta (Wikipedia). Autorefleksyjny dramat o postaci W, kołyszącej się „w przód i w tył” na bujanym fotelu zmarłej matki, w jej wyszywanej cekinami sukni żałobnej. Z pomocą nagranego wcześniej własnego głosu W przywołuje kolejne etapy pojedynczego wspomnienia, próbując nawiązać kontakt z „inną istotą podobną do niej”, po czym kołysze się ku wiecznemu snu.