Jeden człowiek i mieszkanie, o którym nic nie wiemy. Taka jest przesłanka konceptualnego dokumentu opartego na założeniu celowego przekazania widzowi ograniczonej ilości informacji. Zaglądamy do intymnej przestrzeni za zamkniętymi drzwiami wejściowymi, gdzie wykonywane są najzwyklejsze czynności: gotowanie obiadu, przygotowywanie herbaty, jedzenie obiadu, rozpalanie ognia w kominku. W tym mieszkaniowym monodramie rozpaczliwie brakuje drugiego żywego aktora, który ożywiłby fabułę zawartą w słowach. Staje się on studium istnienia człowieka w jego najbardziej osobistej przestrzeni — mieszkaniu, które może być zarówno ostoją spokoju i bezpieczeństwa, jak i złotą klatką samotności.