Nakładając dystopijne spekulacje na obrazy teraźniejszości, „Field Resistance” zaciera granice między filmem dokumentalnym a science fiction, by przyjrzeć się pomijanemu zniszczeniu środowiska w pomijanym stanie Iowa. Materiały zebrane w różnych miejscach — uniwersyteckim zielniku, krasowych lejkach zamieszkanych przez pierwotną florę i faunę, na placu budowy wieży telekomunikacyjnej, w niszczejącym silosie zbożowym i innych — splatają się, przywołując narrację o obecnym zagrożeniu i przyszłej katastrofie, ekspansji roślin i odwrocie ludzkości. Film odrzuca jednostkę ludzką jako centrum narracji filmowej, a zamiast tego przyjmuje perspektywę symbiotycznej „implodującej całości”, w której ludzie i byty pozaludzkie pozostają ze sobą w nakładających się, lecz nietotalizujących relacjach.