Podążamy za kamerą reżysera do kuchni i salonów społeczności marokańskich kobiet. W murach ich mieszkania na terenie starej medyny Casablanki kobiety gotują, sprzątają, opiekują się rodzinami i pomagają sobie nawzajem. Z rękami zanurzonymi w cieście, w mydlinach podczas prania, przy domowych obowiązkach, na targu lub w hammamie, między śmiechem a łzami („Jesteśmy gospodyniami domowymi, i tyle. ... Nasz sport? Sprzątanie domu!”). Te odważne kobiety, dumne ze swojej roli, opowiadają o swoim nędznym życiu z dużą świadomością, ale bez użalania się nad sobą. Wykazują zaskakującą żywotność, ciekawość życia i solidarność.