„Doprawdy głupcem jest ten, kto żeni się na starość”. Tak kończy się Don Pasquale: mądrą maksymą, niepozbawioną ironii, która podsumowuje rozczarowania bohatera — bogatego kawalera, skorego do małżeństwa, którego zwodzą bratanek Ernesto i jego młoda przyszła żona Norina. Don Pasquale, dzieło złożone i różnorodne, którego premiera odbyła się w Paryżu w 1843 roku, na przełomie kilku epok, stanowi apoteozę opery buffa. Spektakl, wystawiany po raz pierwszy w Operze Paryskiej, powierzono włoskiemu reżyserowi Damiano Michielettowi, który przenosi nas wprost ku szczerości i dramatycznemu przepychowi skrywającym się w sercu pozornie beztroskiego dzieła.