„Ta instalacja lub praca performatywna poddaje mój wcześniejszy film o Mona Lisie (1973) kolejnemu etapowi transformacji – moje własne, nieodwracalnie utracone „ja” sprzed około 34 lat jest teraz również częścią tematu, który po raz pierwszy zobaczyłem, gdy miałem około trzynastu lat – „prawdziwej” „Mony Lisy”. Oczywiście do tego czasu widziałem już dziesiątki reprodukcji w książkach i na pocztówkach, a popularna mitologia enigmatycznego uśmiechu była już mocno zakorzeniona w mojej świadomości. Najsilniejsze wrażenie, jakie zapamiętałem, wywarło na mnie to, jak mała i pozbawiona niespodzianek była – silnie strzeżona ikona kultury – już właściwie nie obraz – i znacznie bardziej ekscytował mnie namalowany w oddali pejzaż niż twarz. Moja własna „wersja” „la Giacondy” nigdy nie była hołdem ani, jak „L.H.O.O.Q” Marcela Duchampa, atakiem na jej kulturową siłę. Wynikała raczej z fascynacji zmianą i transformacją – być może także arbitralnym przywłaszczeniem.” Malcolm Le Grice