„Mamo, tato, zeszłej nocy miałem paskudny sen, od którego przeszły mnie ciarki...” Cine terror nadwyręczyło mi oczy obrazami, które czają się w zakamarkach. Złodziej, przyciskając twarz do zimnej ściany, mamrocze zagadkami i płacze o pokój, podczas gdy Mario wiruje. Rozładowując traumę po tym, jak podczas pierwszego publicznego pokazu CLING FILM w Wielkiej Brytanii ktoś rozbił mu szklankę na twarzy, Franko przetwarza artystyczne assemblage, blizny, tatuaże, potłuczone szkło i krwistoczerwone krzyże w swoim mieszkaniu w złe, złe sny, gdy nagrania z życia i sztuki przeplatają się z niezapomnianymi obrazami Oedipus Re, wirującego Maria, płaczącego mężczyzny o ciemnych, falowanych włosach i zaroście, stereoskopowych zdjęć zbombardowanych francuskich lub niemieckich miast z czasów II wojny światowej; negatywowo-pozytywowych obrazów ślepoty...