Nakrecony w ciągu kilku godzin podczas przyjęcia w Mediolanie w 1979 roku film przybiera formę refleksji nad fragmentem rzeczywistości utraconej młodości, poszukującej nowych punktów odniesienia. Młodzi ludzie, którzy po latach intensywnego zaangażowania politycznego i głębokich przemian społecznych oraz kulturowych (lata 70.) wkrótce wkroczą w nową dekadę (lata 80.), żyją pod znakiem niepohamowanego konsumpcjonizmu i hedonizmu. To dokument uważnie przyglądający się indywidualnym zachowaniom, oryginalnym pomysłom i intencjom komunikacyjnym wykraczającym poza skostniałe języki. Facce di festa powstał z połączenia materiałów zebranych przy użyciu różnych technik filmowych: ukrytej kamery, wywiadów behawioralnych i obrazów opisowych. Film podejmuje próbę stworzenia delikatnej, lecz nieustępliwej interferencji między narracją autora a percepcją widza. Kamera staje się narzędziem wymuszającym zmianę narracji filmowej poprzez poszukiwanie nowej przestrzeni w obecności widza.