Na ponurej wyspie, gdzie monolityczne betonowe budynki wznoszą się nad smaganym wiatrem horyzontem, znajduje się kolonia pracy nr 191286. Piwonka jest jednym z garstki pracowników migrujących, którzy są zmuszeni pracować tu w trudnych warunkach. Od dwóch miesięcy żyje w rozłące z ukochaną żoną, gdy przy głównej wieży wiertniczej dochodzi do śmiertelnego wypadku. Piwonka ma powracający sen o żonie, w którym czuje, jakby próbowała się z nim porozumieć, być może go ostrzec albo wskazać mu drogę.