Domenico, stary pasterz, spędza dni ze swoimi owcami na dużej wysokości, bez elektryczności i dostępu do wody. Nisida, 90-letnia wdowa, poruszona swoją wiarą, postanawia wyruszyć na pielgrzymkę do pustelni San Bartolomeo. Nicola, emerytowany rybak, mieszka z białym kotem w ruinach swojej wioski. Troje samotnych ludzi z Abruzji, odpornych na upływ czasu i wiernych dawnym zwyczajom, dostraja się do „rytmu wody”. Kontemplacyjny, pełen nastroju hołd dla dawnej tradycji wiejskiej, a zarazem pożegnalny ukłon w stronę zanikającego stylu życia.