„Jiran Sekampung” to ambitny film zespołowy [utrzymany w konwencji realizmu społecznego], splatający nakładające się na siebie wątki. (...) Ma funkcjonować niczym mikrokosmos współczesnego społeczeństwa malajskiego. Nie brakuje zazdrości i obgadywania, ale jest też miłość i zrozumienie. Ludzie są świadomi swojego statusu. Starsi pochopnie oceniają młodych. Mężczyźni cieszą się przywilejami społecznymi, ale kobiety czasem same stają się swoimi największymi wroginiami. (Amir Muhammad, „120 Malay Movies”, 2010)