Dana Claxton wykorzystuje sprzęt wideo niskiej jakości, by tworzyć zdegradowane obrazy, które zestawiają traktowanie ziemi z traktowaniem kobiecych ciał. Postać stoi uwikłana w tnący drut kolczasty pośród spustoszonych lasów i ściętych pni drzew. Ziarniste czarno-białe obrazy zostały elektronicznie poszarpane, pocięte i podarte w postprodukcji, podczas gdy powtarzające się ujęcia artystki krzyczącej z otwartymi ustami milczą na tle niespokojnego czerwonego nieba. Praca wideo z początku lat 90. nadal rezonuje we współczesności — a także w obliczu dziesięcioleci zaginięć i zabójstw rdzennych kobiet na eksploatowanych ziemiach.