Wpatrujemy się w lustra, jakby „wizerunek” był bronią do samoobrony. Nocą ukrywam się w garderobach aktorów, by poczuć doświadczenie klasy robotniczej. Za dnia patrzę, jak stary teatr zostaje zrównany z ziemią, ustępując miejsca parkingowi. Graffiti mają zasłony, czubek parasola wyłania się z góry piasku. Och, Szczęśliwe dni! Nie trzeba niczego inscenizować! Buldożer jest dinozaurem, którego zęby i wdzięczna szyja kołyszą się obok flagi UE. W lożach czekamy na publiczność. Czasami nikt nie przychodzi. Zagubiony w symbolicznym spektaklu rzeczywistości mogę tylko patrzeć na koniec świata, bo wszystkie zagrożone gatunki występują, a labirynt odbijających się w sobie historii życia przebija się przez szybę Ekonomicznej Maszyny Pożerającej. Nawet gdy niebo wali się na głowę, teatr zawsze będzie się rozgrywał. Wybierz więc właściwe miejsce.