Ghya-chang-fou dosłownie oznacza po bengalsku „nagłe ścięcie głowy”. Występuje w nim trzynaście nienazwanych osób gromadzących się w rezydencji wypełnionej archaicznymi przedmiotami, aby świętować to, co wydaje się komunistyczną rewolucją. Nic nie wydaje się prawdziwe, drogi prowadzą do nieprawdopodobnych miejsc, miejsca prowadzą do niemożliwych wind, a windy wynoszą ludzi na niewiarygodne drogi. Bachanalia stopniowo wypierają początkową powagę pozbawioną emocji. Finał celebracji brzmi jak majaczenie, gdy pijacka rozmowa o komunizmie, o jego metodach i środkach, o jego zawiłych meandrach w historii przeradza się w burżuazyjny nonsens i dekadencję, prowadząc do absurdalnych rozłamów, komicznych konfliktów, wyuzdanych orgii i rozpusty.