Wiele osób przeżywa swoje ostatnie dni w szpitalu, a we Francji personel oddziałów intensywnej terapii staje się grabarzem społeczeństwa. Zaglądając za zamknięte drzwi oddziału intensywnej terapii, ten projekt odkrywa rytm codziennego życia pracowników ochrony zdrowia. Podążając za ich rutyną, atmosferą i rozmowami, zanurza widzów w intensywnych wymaganiach związanych z codziennym stawianiem czoła śmierci i jej „zarządzaniem”. We Francji umieramy w szpitalu, często na oddziałach intensywnej terapii. Dlaczego? Ponieważ ta wysoce zaawansowana technicznie dziedzina skupia ostatnie nadzieje naszej cywilizacji, która nie chce już umierać. Opiekunowie, mimo że są szkoleni, by ratować życie, zmierzają ku temu, by stać się grabarzami naszego społeczeństwa. Nie pozostaje to bez konsekwencji. Inscenizując ich słowa i codzienne życie na oddziale, nasz projekt opowiada o trudnej konfrontacji z końcem życia, z którą każdego dnia mierzą się opiekunowie zajmujący się nim.