Bunky Blum jest prześladowany w szkole. Jedyną chwilę wytchnienia ma w porze lunchu, kiedy razem z chorą psychicznie matką jedzą w McDonald’s i odwiedzają mówiący pociąg o imieniu Train. Osiemdziesięciotrzyletni pociąg jest teraz zamkniętym za kratami pomnikiem w centrum parku dla dzieci. Bunky wierzy jednak, że pociąg wyrwie się z ograniczeń i ocali go przed szkolnymi prześladowcami. Kiedy Bunky zdaje sobie sprawę, że pociąg nie jest magiczny, traci wszelką nadzieję i przechodzi załamanie moralne. W przypływie wściekłości uderza dziewczynę na wózku inwalidzkim. Ten pozbawiony współczucia czyn sprawia, że Bunky przegrywa brutalną bójkę. Jego matka jest świadkiem szkolnej przemocy i sama wpada w furię, co ostatecznie odsyła ją z powrotem na oddział psychiatryczny. Ostatecznie Bunky zostaje bez nadziei, rodziny i poczucia bezpieczeństwa. Wraca do starego pociągu, by po raz ostatni prosić o zemstę. Lecz jego potężny stalowy wybawca nie przybył, by się mścić. Zamiast tego daje Bunky’emu to, czego potrzebuje — chwilę spokoju.