Kate, pogrążona w depresji trzydziestolatka, bezskutecznie próbuje popełnić samobójstwo, podcinając sobie żyły. Rozmyślając krótko nad swoją sytuacją w szpitalu, uświadamia sobie, że niczego nie rozwiązała, po czym opuszcza placówkę, mając na sobie jedynie szpitalną koszulę, czarny płaszcz i lekkie sandały. Niedługo potem na dworcu autobusowym prosi pracownika o bilet dokądkolwiek, biorąc pod uwagę, że ma niewiele pieniędzy. Pracownik nalega, by podała cel podróży, a przynajmniej kierunek — Kate obraca się, wskazuje i mówi: „tam”. W dalszej części historii pojawia się Barry Tubb, obiekt jej uczuć, który na nowo rozbudza w niej wolę życia.