Dwaj mężczyźni leżący na ziemi rozchodzą się, tracimy ich z oczu, kamera obraca się wokół własnej osi pośród pustynnego krajobrazu; widzimy kurz, góry. Słyszymy fortepian, pomruk męskich głosów, postacie pojawiają się w kadrze i znikają z niego, gdy kamera się obraca — to jedna z dobrze już znanych choreografii filmowych, charakterystycznych dla inscenizacji meksykańskiego reżysera.