Reżyserka, która sama pochodzi z rodziny mieszkającej w pobliżu strefy zdemilitaryzowanej (DMZ) między Północą a Południem, podejmuje temat w dużej mierze zapomniany między wojną koreańską a obecnymi napięciami: w latach 60. uchodźcy z Korei Północnej zostali tu osiedleni w domach zapewnionych przez dyktaturę Park Chung-hee w celach propagandowych. Od dziesięcioleci żyją wzdłuż linii konfrontacji. Najbardziej osobista strefa graniczna przebiega przez ich domy, gdzie spotykają się historia jednostkowa i pamięć zbiorowa.