Najbardziej dusząca jest świadomość, że nic się nie dzieje. Wszystkie żyły wysychają, gdy nie płynie przez nie krew. Przyjechałem do Barão Geraldo, bo tutaj coś się dzieje. Tutaj ludzie kochają tak samo, jak lalki się wieszają, a kurczaki są zabijane na śmierć. Czy przez następne 18 lat nadal będę wieszać lalki i palić wspomnienia? Zdumiewa mnie, jak coraz mniej obchodzą mnie rzeczy, które nie są moim przedłużeniem. Bycie własnym zniszczeniem to jedyna droga. Intymność jest pożegnaniem. Wszędzie widzę tylko mnóstwo wody, a wszystkie kolory nie wystarczają. Wszystkie formy komunikacji nie wystarczają dla mnóstwa wody.