Daniel zbliża się do czterdziestki. Laura ma prawie szesnaście lat. Z tego, co się o nim mówi, musi być poetą albo rysownikiem komiksów, albo jednym i drugim. Właśnie przezwyciężył długotrwałe uzależnienie i po powrocie do domu próbuje na nowo rozpoznać swoje życie, opierając się na strategii, która zasadniczo polega na ROBIENIU DOKŁADNIE TEGO, CO ROBI „NORMALNA” OSOBA. Wszystko, co przydarza się Danielowi, jest mniej lub bardziej przewidywalne, bo właśnie o to chodzi: powinien dbać o higienę osobistą, troszczyć się o drobiazgi, zanurzyć się w prawdziwym świecie... i tak dalej, aż zrealizuje dziesięć drobnych osiągnięć opisanych w jego podręczniku — zestaw PRZYKAZAŃ opracowanych przez bezbarwnego psychiatrę z publicznej służby zdrowia. A pośród tego wszystkiego niespodziewane wydarzenie: Laura przyjeżdża do miasta w poszukiwaniu swojego brata Andresa, sąsiada Daniela. Brata nie ma jednak w domu, więc postanawia na niego zaczekać, organizując wokół Daniela coś, co mogłoby być jego „idealnym światem”.