Wyobraź sobie więzienie, w którym przebywa około dziesięciu tysięcy osadzonych, wielu z nich niebezpiecznych, a do ich pilnowania jest tylko kilku nieuzbrojonych pracowników. Nieliczni pracują na zmiany. Sami są niemal więźniami, uwikłanymi w rutynę pełną napięcia, ale też humoru i wzruszeń. To więzienie istniało naprawdę. W czasie swojej działalności Carandiru było największym więzieniem w Ameryce Łacińskiej, zarządzanym przez niewielką liczbę pracowników. Dokument ukazuje, z perspektywy tych nielicznych pracowników dzierżących klucze, jak funkcjonowało więzienie: delikatną równowagę w relacjach z osadzonymi, więzi między pracownikami, chwile napięcia, a nawet szczęścia. To opowieści byłych pracowników, wśród nich dra Dráuzio Varelli, autora książki Estação Carandiru. Oto sekrety miejsca, które już nie istnieje.