W piękną noc, kiedy George i Melany powinni świętować osiemnastą rocznicę ślubu, wdają się w ostrą kłótnię. „Nudzisz się” i „nie, wcale nie” bardzo szybko przechodzi w „poznałem kogoś, ma na imię Cynthia”. Melany przyjmuje tę wiadomość ze spokojem, ale zdecydowanie nie zamierza pozwolić, by osiemnaście lat małżeństwa poszło na marne, więc obstaje przy swoim. Kobieca intuicja podpowiada jej, że sprawa jest bardziej złożona, niż się wydaje, dlatego naciska na George’a, by powiedział, co naprawdę go dręczy. George z kolei chce, żeby to wszystko się skończyło, i to natychmiast. Postanawia wyjść na spacer, ale Melany zastępuje mu drogę; jedno prowadzi do drugiego i puszczają hamulce: rozpoczyna się prawdziwa bójka na pięści, która kończy się tragicznie, gdy George w napadzie furii dusi Melany na śmierć. Następnego ranka George leży nieprzytomny na podłodze w salonie. Budzi się, a wspomnienia wydarzeń z poprzedniej nocy zalewają jego umysł, tyle że… cóż, kto wie, czy rzeczywiście tak było.