Tomáš Etzler przez siedem lat pracował jako korespondent zagraniczny w Chinach. Poznał kraj, który rozwijał się w godnym podziwu tempie, dał się porwać jego energii i przez chwilę wierzył, że nowoczesność może przynieść również zmiany polityczne. Wkrótce uświadomił sobie, że wielu ludzi nadal będzie surowo karanych, a reżim wciąż będzie utrzymywał większość narodu w stanie niezdecydowania i niewiedzy. Nie pomijając tego oblicza współczesnych Chin, Etzler postanowił opowiedzieć w swoim osobistym dokumencie historię nadziei. Na przykładzie domu dziecka dla niepełnosprawnych dzieci pokazuje, że odpowiedzią na kolektywistyczną brutalność i bezwzględność mogą być wzajemna pomoc, tolerancja i empatia.