Miya Masaoka wykorzystuje muzykę do nawiązywania kontaktu z roślinami i owadami; Jon Rose zamienia ogrodzenia w instrumenty muzyczne, używając smyczka skrzypiec w strefach konfliktu od australijskiego buszu po Izrael; John Luther Adams przekłada zjawiska geofizyczne na Alasce na muzykę; a Bob Ostertag bada kwestie społeczno-polityczne za pomocą tak różnorodnych procesów, jak transkrybowanie zamieszek na kwartety smyczkowe i tworzenie kina na żywo z odpadów. Zestawiając twórcze drogi tych artystów oraz łącząc ich poprzez światowej sławy Kronos Quartet, film ukazuje muzykę nie jako formę rozrywki, karierę czy nawet wyrażanie siebie, lecz jako narzędzie budowania głębszych, bardziej znaczących relacji z ludźmi i złożonością świata, w którym żyją.