Anja Salomonowitz przedstawia trzy kobiety ze swojej rodziny, które w czasach nazizmu były jeszcze niemal dziewczynkami. Stały po różnych stronach, dziś odmiennie opowiadają o historii i należą do różnych wspólnot pamięci: jej cioteczna babka przeżyła Auschwitz. Jej niania była socjalistką i wspierała wuja Anji w ruchu oporu. Jej babka mieszkała podczas wojny w Grazu i robiła to, co większość ludzi: nic. Film konfrontuje rodzinne narracje, przygląda się następstwom historii i mechanizmom jej przekazywania. Poprzedza go praca Lindy Christanell – „złożona z fragmentów rzeczywistości i zebrana w nową przestrzeń”.